Waarom ik We IBD heb gemaakt
Vijf jaar geleden kreeg ik de diagnose IBD (chronische darmontsteking). Zoals veel mensen was die diagnose een echte schok. Van de ene dag op de andere zat ik met meer vragen dan antwoorden.
Hoewel de diagnose moeilijk te aanvaarden was, was de ziekte me niet helemaal onbekend. Op dat moment dacht ik terug aan mijn oma en aan alle kleine zorg die ze aan haar eten besteedde. Ik zie haar nog steeds zorgvuldig haar tomaten pellen en de pitjes eruit halen. Als kind begreep ik niet waarom ze dat deed. Pas jaren later besefte ik dat die kleine gewoonten gewoon deel uitmaakten van haar dagelijks leven, haar manier om beter met de ziekte te leven.
In het begin zoek je overal naar antwoorden. Bij elke opflakkering vraag je je af wat ze heeft veroorzaakt. Was het die maaltijd? Dat glas dat je met vrienden dronk? Stress? Een slechte nacht? Je gaat alles wat je hebt gedaan opnieuw na, op zoek naar een verklaring.
En dan, bijna zonder het te merken, sluipt het schuldgevoel binnen. Je begint bang te worden voor bepaalde voedingsmiddelen. Je aarzelt voor je uit eten gaat. Soms sla je een uitnodiging af omdat je niet weet hoe je lichaam zal reageren. Je leest artikels, je luistert naar ieders advies, je probeert verschillende aanpakken... en ondanks al je inspanningen komen de symptomen soms terug zonder duidelijke reden.
Met de tijd begreep ik dat er geen wondermiddel bestaat. Elke IBD is anders. Wat voor de ene persoon werkt, werkt niet noodzakelijk voor een ander.
Maar ik begreep ook dat het vaak kleine, bijna onbeduidende gewoonten zijn die het verschil kunnen maken. Zoals de zorgzame gebaren van mijn oma leert ieder van ons geleidelijk welke voeding hij beter verdraagt, welke hij tijdens bepaalde periodes beter vermijdt, en welke invloed stress, slaap of vermoeidheid kunnen hebben. Die weg vraagt tijd, geduld en veel naar jezelf luisteren.
Maar het geheugen heeft zijn grenzen. Tussen twee consultaties gaan de weken voorbij. Je vergeet wanneer de symptomen begonnen. Je herinnert je niet meer precies wat je hebt gegeten of wat er de voorgaande dagen is gebeurd. En toch zijn het vaak die kleine details die je helpen je ziekte beter te begrijpen.
Uit die ervaring is We IBD ontstaan. Ik wilde de app maken die ik van bij het begin graag had gehad. Een eenvoudige plek om je maaltijden, je symptomen, je slaap, je stressniveau, je energie of gewoon hoe je je voelt te noteren. Niet om meteen antwoorden te vinden, maar om afstand te nemen. Want in de loop van weken en maanden zie je soms gewoonten, verbanden of triggers verschijnen die je anders nooit had opgemerkt.
We IBD is niet bedoeld om een arts te vervangen of om diagnoses te stellen. Het doel is je te helpen je eigen traject beter te begrijpen en een duidelijke geschiedenis te hebben die je desgewenst met je gastro-enteroloog kunt delen.
Privacy was voor mij essentieel. Leven met een chronische ziekte is al persoonlijk genoeg. Daarom blijven je gegevens op je toestel. Ze zijn gewoon van jou.
Vandaag leer ook ik nog steeds leven met mijn IBD. Ik heb niet alle antwoorden, en ik denk dat niemand die heeft. Maar ik heb geleerd dat je niet alles moet proberen te controleren. Je moet leren naar je lichaam te luisteren, aanvaarden dat elk traject uniek is en dag na dag vooruitgaan.
Als je jezelf in deze paar regels herkent, dan hoop ik dat We IBD je kan begeleiden. Want in wezen is deze app uit hetzelfde ontstaan als jouw traject: de wens om je ziekte beter te begrijpen, om ermee te leven in plaats van ertegen.
Werner Masseglia
Oprichter van Wewe apps